Sabahın Sessizliği Pencereden süzülen güneş ışığı, odamdaki toz parçacıklarının üstünde dans ediyordu. Yatakta biraz daha kıvrılmak istedim ama biliyordum ki annem kahvaltıyı hazırlamış ve beni bekliyordu. Gözlerimi ovalayıp doğruldum, ayaklarımı soğuk parke zemine bastım. İşte o an, küçük bir tedirginlik çöktü içime; kahvaltı masasına otururken hep aynı soru aklımı kurcalardı: “Kahvaltıda hangi boy bıçak kullanılır?” Bu küçük detay, belki de benim için bir tür ritüeldi. Annesi tarafından özenle serilmiş sofralarda, bıçak ve çatalların yerleşimi, kahvaltının ciddiyetini hissettirirdi. Ama çoğu zaman yanlış bıçağı alır, ya ekmeği keserken zorlanır ya da peynir parçasını alabildiğimden fazla uğraşırdım. Küçük bir hata gibi görünse de…
Yorum Bırak