Salaha Ermek Nedir? Bir Yolculuğun Hikayesi
Hayat bazen beklenmedik anlarda, en derin duygulara dokunuyor. Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken bir anda tüm dünyayı hissedebilmek, o anı sanki hiç bitmeyecekmiş gibi yaşamak. Salaha ermek… Kafamda dönen bu kavram, bir anda çok gerçek ve çok yakın olmuştu. Salaha ermek nedir, diye sorarken, aslında bu yolculuğun içsel bir keşif olduğunu anlamaya başladım. Bunu bir örnekle anlatmak istiyorum, çünkü bazen bir tek olay, insanın tüm hayatını değiştirebilecek kadar derin olur.
Bir Kayıp ve Ardındaki Umut
Birkaç ay önce, Kayseri’deki eski taş evlerden birinin önünden geçiyordum. Havanın soğuk olduğu, günün gri geçtiği bir akşamdı. Ellerim cebimde, düşüncelerimse birbirine karışmıştı. Bir gün önce, sabah namazında karşılaştığım o yaşlı adamı düşündüm. Yüzünde yılların izlerini taşıyan bir hüzün vardı ama gözlerinde bir ışık, bir umut da vardı. O gözlerde ne vardı? Salaha ermek dediğimiz şey, belki de bu ışıktı.
İçimde bir boşluk hissettim. Yani, her şey yolunda gibi görünüyor, değil mi? Bir mühendis olarak işlerim de güzel gidiyor, arkadaşlarımla keyifli zamanlar geçirebiliyorum. Ama bir şey eksikti. Bir his, bir şeyin eksik olduğu. Salaha ermek, ne demekti aslında? Gerçekten huzur ve içsel denge bulmak mı? Ya da bu, sadece geçici bir arayış mıydı?
İçimdeki Boşluk
Bir hafta sonra, sabah namazına tekrar gitmeye karar verdim. Ama bu sefer, o yaşlı adam yoktu. Gözlerim her yere baktı ama onu bulamadım. Üzüldüm, bir şekilde eksik kaldım. İçimdeki boşluk, bir an daha da büyüdü. O kadar çok şey birikmişti ki, kalbim sıkıştı. Bu kadar duygusal bir hale gelmemin nedeni neydi? Hayatımda pek çok doğru şey vardı ama neden bu kadar eksik hissediyordum?
İçimdeki hayal kırıklığına rağmen, o sabah namazındaki huzur yine beni sarmaya başladı. Bir şeyleri anlamak, belki de kaybetmekle ilgiliydi. Salaha ermek, sadece hedefe varmak değil, o hedefe giderken bir yolculuk yapmaktı. Bu yolculuk, bazen içindeki boşlukla yüzleşmekti, bazen de kaybedilen her şeyin ardından yeniden doğmak.
O An, O Gözler
Bir ay sonra, namazdan sonra caminin dışında, aynı yaşlı adamı tekrar gördüm. Gözlerinde o eski ışık, o eski umut vardı. Ama bu sefer, yüzünde bir gülümseme vardı. Sanki yıllarca beklediği bir şey olmuş gibi. Yanına gittim ve “Nasılsınız?” dedim. Gülümsedi ve “Yavaş yavaş, oğlum,” dedi. “Salaha ermek zaman alır.” Cümlesi, o kadar basit ama bir o kadar derindi ki, o an sadece gözlerimle ondan ne demek istediğini anlamaya çalıştım. Salaha ermek zaman alır. Bunu o kadar derinden hissettim ki, sanki yıllardır bu anı bekliyormuşum gibi.
Salaha Ermek: Bir Anlam Arayışı
Birçok insan için salaha ermek, sadece dini bir kavram olabilir. Ancak bana göre bu, bir insanın içsel huzuru bulabilmesi, kendiyle barışabilmesi için bir yolculuk. Salaha ermek, o eksik parçamı bulmak, kaybettiğimde yeniden kalkmak ve tekrar yürümek demekti. Salaha ermek, içindeki karanlıkla yüzleşmek ve onu kabul etmekti. Kimse mükemmel değil. Kimse her zaman her şeyin doğru olduğu bir yaşam sürmüyor. Ama o içsel dinginlik, o huzur arayışı, o salaha erme süreci, bir anlamda insanın kendini bulması demek.
Ve bir gün, o yaşlı adamın sözlerini hatırladım: “Yavaş yavaş, oğlum.” Evet, belki de gerçekten zaman alacaktı. Bu yolculuk, bir anda tamamlanmazdı. Salaha ermek, belki de hayatın tüm acılarını, hayal kırıklıklarını ve kayıplarını kabul edebilmekti. O zaman bir gün, içimdeki boşluk tamamen dolacak ve ben de gerçekten salaha erecektim.
Sonuç: Yolculuk Devam Ediyor
Bugün, o yaşlı adamın gözlerindeki ışıltıyı hala hatırlıyorum. Salaha ermek, yalnızca bir hedef değil, her adımda yeniden doğmaktı. Kayseri’nin soğuk sokaklarında yürürken hissettiğim boşluk, aslında bir yönüyle kalbimdeki en derin yerdi. Ama o boşluğu doldurmak için tek yapmam gereken, zamanla yüzleşmekti. Salaha ermek, insanın kendini bulmasıydı; kaybolduğu yerden yeniden doğmak, yeniden yaşamak.
Evet, belki bir gün tam olarak ne olduğunu anlamayacağım. Ama o yolda her adımda bir şeyler keşfedeceğim. İçsel huzuru bulmak, belki de zamanla salaha ermek demekti. Bunu, her geçen gün biraz daha hissediyorum. Yavaş yavaş…